Debaty sejmoweDruga Kadencja

Interpelacja w sprawie cywilnych ofiar, które doznały trwałego kalectwa w czasie wojny

   Szanowny Panie Ministrze! W świetle obowiązujących przepisów sprawy dotyczące inwalidztwa wojennego reguluje ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (tekst jednolity: Dziennik Ustaw z 2002 r. nr 9, pozycja 87, z późniejszymi zmianami).    Jak stanowią jej przepisy (artykuły 6 - 8) inwalidą wojennym jest żołnierz, który został zaliczony do jednej z grup inwalidów na skutek inwalidztwa powstałego w związku z działaniami wojennymi lub mającymi charakter wojennych w czasie pełnienia w okresie wojny 1939-1945 służby w Wojsku Polskim, w polskich formacjach wojskowych przy armiach sojuszniczych, w armiach sojuszniczych oraz oddziałach partyzanckich prowadzących na obszarze państwa polskiego walkę z okupantem.    Za inwalidów wojennych uznaje się też osoby, które brały czynny udział w walkach o niepodległość Polski we wcześniejszym okresie i w wyniku uczestniczenia w działaniach wojennych doznały kalectwa.    Podsumowując, brane jest pod uwagę wyłącznie inwalidztwo powstałe w wyniku czynnego udziału w działaniach wojennych - w walce z wrogiem, a także powstałe w związku z pobytem w niewoli. Tylko osobom spełniającym wskazane wyżej warunki ustawa przyznaje prawo do renty z tytułu inwalidztwa wojennego oraz do niektórych innych świadczeń.    Nadal nieuregulowana jest sytuacja osób cywilnych, które w czasie wojny doznały trwałego kalectwa. Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o świadczeniach dla cywilnych ofiar wojny (Dziennik Ustaw z 2001 r. nr 89, pozycja 974, z późniejszymi zmianami), która miała wejść w życie z dniem 1 stycznia 2005 r., do dziś nie może doczekać się akceptacji.    Ustawa ta mówi, że cywilnymi ofiarami wojny są obywatele polscy posiadający stałe miejsce zamieszkania w Polsce, którzy doznali naruszenia sprawności organizmu, powodującego całkowitą i trwałą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji:    - na skutek działań wojennych w latach 1939-1945, nie wchodząc w skład formacji wojskowych, zmilitaryzowanych służb państwowych i ruchu oporu;    - na skutek eksplozji niewybuchów w okresie wojny lub po wojnie, nie później jednak niż do dnia 15 listopada 1956 r. (tylko jeśli całkowita niezdolność do pracy i do samodzielnej egzystencji została stwierdzona w ciągu 5 lat od dnia zdarzenia).    Cywilnym ofiarom wojny spełniającym ustawowe wymogi od dnia 1 stycznia 2005 r. miało przysługiwać świadczenie pieniężne wynoszące 50% najniższej renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, obowiązującej w dniu wejścia ustawy w życie.    Świadczenie dla cywilnych ofiar wojny miało przysługiwać niezależnie od emerytury lub renty, a prawo do niego miało być ustalane przez ZUS, który też by je wypłacał na podstawie udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby.    Jak już wspomniałem, wyżej wymieniona ustawa nie weszła w życie. Temat ofiar cywilnych uważam za bardzo pilny i do natychmiastowego rozpatrzenia. Są to osoby starsze, często schorowane i w kiepskiej sytuacji materialnej.    W związku z tym zapytuję uprzejmie Pana Ministra:    1. Czy Pan Minister zgadza się, że ustawa o świadczeniach dla cywilnych ofiar wojny jest niezbędna i wymaga jak najszybszego uchwalenia?    2. Czy Rząd przewiduje w najbliższym czasie podjąć stosowne kroki, aby ustawa o ofiarach cywilnych miała szansę jak najszybciej wejść w życie?    Z wyrazami szacunku    Poseł Waldemar Szadny    Warszawa, dnia 24 stycznia 2006 r.